ورود و ثبت نام

سبک زندگی دینی از منظر امام علی علیه السلام

در یکی از خطبه های نهج البلاغه حضرت علی علیه السلام به بی مقداری و زودگذری دنیا اشاره می کنند که شبیه رطوبت باقی مانده از ظرف آبی که آب آن ریخته شده می ماند، در چنین ظرفی چقدر آب باقی می ماند که بتواند تشنگی را رفع کند؟! همه چیزهای دنیا در مقایسه با […]
IMG17431018 - سبک زندگی دینی از منظر امام علی علیه السلام

در یکی از خطبه های نهج البلاغه حضرت علی علیه السلام به بی مقداری و زودگذری دنیا اشاره می کنند که شبیه رطوبت باقی مانده از ظرف آبی که آب آن ریخته شده می ماند، در چنین ظرفی چقدر آب باقی می ماند که بتواند تشنگی را رفع کند؟!

همه چیزهای دنیا در مقایسه با آخرت و نعمت های اخروی، به مشابه همین مثال است. در جای دیگر می فرمایند دنیا در نظر من از آب بینی بز کم اهمیت‌تر است؛ یا فرموده اند دنیا مثل استخوان پوسیده خوک مرده است در دست کسی که مبتلا به جذام است.

این جملات نشان دهنده چیست ؟ میخواهد چه مطلبی را برای ما روشن کند؟

اگر در نهج‌البلاغه مروری کرده باشید میدانید که کمتر خطبه ای وجود دارد که در آن به بی ارزشی دنیا اشاره نشده باشد، اما در بعضی موارد حضرت امیرعلیه السلام نسبت به دنیا بسیار کوبنده موضع گیری کرده اند.

منظور ایشان این است که مؤمن باید معرفتش انقدر زیاد باشد که دلبستگی به دنیا او را از هدفش دور نکند. اینها هیچکدام به معنای دوری کردن از فعالیت‌های فردی و اجتماعی و کنارگذاشتن وظایف و ترک دنیا نیست؛ انجام تکلیف یک بحث است بینش و نگرش انسان نسبت به دنیا یک بحث دیگر.

مومن باید همیشه به یاد مرگ و عالم آخرت باشد تا زیبایی های دنیا و غرایز سطح پایین موجب بی‌توجهی او نسبت به فلسفه خلقتش نشود؛ فقط در این صورت است که می توانیم خودمان را از چنگال دنیا و مصرف زدگی و تجمل گرایی نجات بدهیم و از آرزوهای مان کم کنیم و در مسیر هدفی که خدا برایمان قرار داده گام بر داریم. به رفع نیازهایمان از راه مشروع فکر کنیم، رویا پردازی های بزرگ برای آینده نداشته باشیم چون نمی دانیم زنده هستیم یا نه، نسبت به آینده تکلیفی نداریم پس دغدغه روزی هم نباید داشته باشیم بطوری که از وظایف امروزمان غافل شویم. مقصد اصلی ما آخرت است و در جهت آن باید تکالیف مان را انجام دهیم. حرص داشتن نسبت به دنیا و افسوس خوردن برای آن که مشخص نیست چقدر در آن باشیم ما را بیشتر به سمت دنیازدگی سوق می دهند. انسان باید با این دید و گرایش مبارزه کند و در این صورت است که یکی از ابعاد زندگی دینی که انفاق است پر رنگ میشود، چون دلبستگی کم می شود و به همان نسبت انفاق و گذشت و بخشیدن مال به دیگران زیاد میشود.

 اگر می خواهیم دلبسته دنیا نشویم بهترین تمرین این است که به فکر ذخیره برای آینده خودمان نباشیم، البته این به معنای بی فکری و آینده نگر نبودن نیست. انسان باید در حدی که در آینده مستاصل نشود برای زندگی اش برنامه ریزی کند، اما حرص داشتن آفت سبک زندگی دینی است.

حضرت امیر علیه السلام میفرمایند: چیزی که در دنیا بماند برای تو نفعی ندارد و مال تو در اصل چیزی است که برای آخرت ذخیره می کنید. همه ما می‌دانیم که بعد از مرگ هیچ چیز نمی توانیم با خودمان از این دنیا ببریم، اما انفاق هایی که کردیم و بخشیدن مال و خدماتی که به دیگران داشتیم به مثابه اموالی هستند که انگار ما زحمتشان را به دوش آنها میگذاریم که برای مان بیاورند آن دنیا و تحویل ما بدهند. «تجارت پرسود این است» اگر عاقل باشیم.

متاسفانه آفتی که در سال‌های اخیر به جان همه و حتی خانواده‌های مذهبی هم افتاده، تجمل‌گرایی و تکاثر می‌باشد. “تکاثر” نقطه مقابل “کوثر” می باشد. کوثر برکت و خروجی زندگی ماست، تکاثر ورودیهای زندگیست، بدون اینکه خروجی بعنوان برکت داشته باشد؛ اموال، امکانات، مدارک و شرایطی که فقط به آن فخر می فروشیم و باعث می شویم که رسم تجمل گرایی و سبک زندگی غربی بیشتر نمایان شود.

در دوران جاهلیت که در تفسیر سوره تکاثر آمده آنها حتی به قبرهای شان هم مباهات می کردند!!

به کجا رسیده ایم که خانواده‌های مذهبی مان هم به چوب و پرده و وسایل زندگی و… نسبت به هم مباهات می کنند .

هم اصلاح شویم هم اصلاح‌گری کنیم. سبک زندگی غیر دینی ره به ناکجاآباد دارد.



نظرات

    پاسخی بگذارید