ورود و ثبت نام

آیا مسیر را درست انتخاب کرده ایم؟

همه ما میدانیم که احساس کلافگی که آدمها دارند عموما بخاطر این است که فرصت های زندگی را از دست داده اند و برای آینده خود نیز برنامه مشخص و امیدوارکننده ای ندارند. برای همه ما زمانهایی پیش آمده که وقتی در رختخواب در تلاش برای خوابیدن هستیم، فکرهای مختلف همین‌طور به سمت‌ مان هجوم […]
mente 11 640x330 1 - آیا مسیر را درست انتخاب کرده ایم؟

همه ما میدانیم که احساس کلافگی که آدمها دارند عموما بخاطر این است که فرصت های زندگی را از دست داده اند و برای آینده خود نیز برنامه مشخص و امیدوارکننده ای ندارند.

برای همه ما زمانهایی پیش آمده که وقتی در رختخواب در تلاش برای خوابیدن هستیم، فکرهای مختلف همین‌طور به سمت‌ مان هجوم می آورند و یا بالعکس کسانی هستند که هنگام خواب شب که وقت خلوت با خودمان است، با حس خوب و نه کلافگی، به استقبال خواب میروند؛

اینها ناشی از جریان فکری غالب (مادی‌گرایی و خودبینی) است که فکر و درک ما را تحت تأثیر قرار میدهد، در واقع ذهن‌مان را با افکار نامعقولی شکل می‌دهیم که بر پایه‌ی تصاویر گنگ و مبهم بنا شده‌اند.

ذهن ما همیشه افکار منطقی و غیرمنطقی را سبک و سنگین می‌کند و اگر قدرت روحی قوی نداشته باشیم اغلب گیج و مشوشیم.

چون از یک طرف رسانه‌ها و دنیای مادی نیازهای کاذبی را در ذهنمان می‌گنجانند و هرج‌ومرج‌های روحی را تقویت می‌کنند و از طرف دیگر درونمان با آن جریان آرام نمیگیرد و گاهی کاملا” مخالف است؛ در نتیجه داشتن یک ذهن آرام برای اکثر مردم به یک رؤیا تبدیل شده است.

برای همه ی  ما اوقاتی پیش آمده که حال روحمان خوب نیست و هرازگاهی از مسائل لذت بخش هم خرسند نمیشویم؛ اما این حس ها موقتی هستند، زمانی خطر را باید جدی بگیریم که این نبودن سرزندگی به طوری باشد که انگار تمامی ندارد و مکرر اتفاق بیفتد و این نشان دهنده ی این است که مسیرمان اشتباه است؛

این که امکانات زندگی فقط آسایش ما را تأمین میکند و در فراهم کردن آرامش ما نقش به شدت کمرنگی میتوانند داشته باشند باوری است که متفکران اصیل غربی نیز به این مسئله اعتراف دارند و باید به این جمله ایمان بیاوریم که آرامش یعنی “داشتن حالِ خوب”، نه داشتنِ شرایط خوب، که همه چیز به درونمان برمیگردد.

بهترین مسیر در هر فعالیتی (شغلی، خانوادگی، اجتماعی، تفریحی و …) وقتی است که خدا در آن پررنگ باشد که باعث میشود آزادی و آزادگی روح ما به نهایت برسد؛ آنوقت موفق میشویم روحمان را از کثرت صداهای دنیایی دور کنیم و دنیای زیبایی در درون خود داشته باشیم.

سعی نکنیم همه چیز را تحت کنترل خود بگیریم، قبول کنیم که حوادث زندگی از کنترل ما خارج است و ما فقط باید نسبت به رفتار و اعمال خود مسئولیت داشته باشیم تا از منبعی دیگر جاده پیش رو برایمان باز شود.

تنها راه اینکه بتوانیم با وجود تمام سختی ها و مشکلات، از زندگی احساس رضایت و خوشبختی داشته باشیم و تجربه های گذشته (تلخ و شیرین) عذابمان ندهد و در گذشته جا نمانیم داشتن زندگی الهی است، یعنی به خوبی میتوانیم در حال زندگی کنیم و با ذهنی منعطف به آینده پل بزنیم.

وقتی در زندگی مسیر درست را انتخاب کرده باشیم آن قدر حس و حال خوبی خواهیم داشت که مشکلات نتوانند دلشوره به جانمان بیندازند و ظن و گمان های منفی در وجودمان راهی نخواهد داشت؛ فقط در این صورت است که روزمان را با حس مثبت آغاز میکنیم و با روی گشاده به انتظار تجریبات جدید و لذت بخش هستیم قطعا با روی خوش به استقبال امور روزمره میرویم.



نظرات

    پاسخی بگذارید